Voorbeelden

Onder deze links vindt u verschillende voorbeelden van onze teksten.

Toespraak voor een jarige

Begrafenistoespraak voor een vader

Herinneringen van een oud-rechercheur

Fragment uit Coby, mijn zusje

Impressie van een reis

Herinneringen aan een oom

Dachau

Verloren Dagen

Reina Prinsen Geerligs

Brochure Ruud Visser

Toerist in eigen stad

Ik heb veel dierbare herinneringen aan Cor. Ik heb van hem geleerd wat humor was. Ik heb ook gezien wat drank iemand aan kan doen, maar dat was later. Hij was iemand die durfde te leven. Maar het belangrijkste was; hij was gewoon aardig voor mij toen ik een kind was.

In ons gezin noemden we hem Cor van Binnenweg, omdat hij samenwoonde met tante Sjaan, die op de Binnenweg woonde.
Op zondag gingen we vaak met hen rijden. Meestal naar Delft, waar mijn vader geboren was. Het was vooral gezellig dankzij Cor. Heimelijk stelde ik me voor dat we met hem in een huis woonden. Er was geen volwassene die zo aardig voor me was als hij. Hij was privé-chauffeur van een havenbaron en reed in een zwarte chevrolet met elektrische ramen. Hij haalde me wel eens op als hij een pakketje moest wegbrengen en dan zongen we: vader waarom hebben de giraffen toch zo hele lange nek.

Op een keer stapte de vrouw van de baron in. ‘Dit is mijn neefje,’ zei hij, ‘en die houdt veel van kip. Kip, kip, kip, mijn neefje wil kip,’ zong hij en knipoogde naar me.

Op een zondag stapte tante Sjaan huilend in de auto. ‘Waar is Cor?’ vroeg mijn moeder.
‘Die schoft is vannacht niet thuisgekomen.’
‘Moet je dan de politie niet bellen?’
‘Waarom? Die zuiplap ligt gewoon ergens lazarus.’
‘Wat moet ik doen?’ vroeg mijn vader.
‘Niks, rijden maar,’ zei Sjaan. We maken er gewoon een gezellige dag van.’ Ze veegde haar wangen schoon.

Het werd geen gezellige dag natuurlijk. Zwijgend reden we rond, zwijgend zaten we in het restaurant. De volgende morgen vroeg belde Sjaan op en zei dat hij er nog steeds niet was. Op woensdag reed ik met mijn moeder naar haar huis. Er was nieuws van Cor. Sjaan stond huilend boven aan de trap.
‘Die schoft is er met de vrouw van zijn directeur vandoor,’ zei ze. Snikkend en snuivend vertelde ze wat ze had gehoord. Cor was met de vrouw van de directeur in de chevrolet naar Cannes gereden.
‘Cannes,’ herhaalde mijn moeder vol ongeloof. ‘In Zuid-Frankrijk?’
De vrouw van de directeur; chevrolet; Zuid-Frankrijk, deze woorden werden in de weken die volgden regelmatig herhaald.
‘Ze is natuurlijk voor zijn charmes bezweken,’ zei mijn vader.
‘Die Sjaan is ook zo’n zeikerd,’ vond mijn moeder.

Zonder het volmondig toe te geven hadden we allemaal partij voor Cor gekozen.
Na vier maanden hoorden we het volgende: drie maanden hadden Cor en de vrouw in de duurste hotels geleefd tot het geld op was. De baron had toen z’n vrouw opgehaald en Cor geld gegeven om weg te blijven of te zwijgen over wat was voorgevallen. Cor was daarna gaan zwerven en tijdens een dronkenschap had hij dienst in het Vreemdelingen legioen genomen.

Cor van de Binnenweg in het Vreemdelingenlegioen. Iedereen had het erover. Mijn vader wist het zeker: ‘Het Vreemdelingen legioen, daar kom je nooit meer uit.’
Ik probeerde het me voor te stellen; Cor in de woestijn, in de hitte, tussen al die boeven, met zijn mooie schoenen.
Er gingen een paar maanden voorbij, waarin we niets meer over Cor hoorden. We maakten onze tochtjes op zondag, maar niemand die zich nog amuseerde.
Op een zondag stapte Sjaan opgewonden in.

‘Cor is terug,’ zei ze.
‘Wat?’
We keken haar alledrie verbaasd aan.
‘Ik zag hem gisteravond aan de overkant staan.’ Ze wees naar de hoek. We volgden haar vinger, maar hij stond er niet.
‘Weet je dat wel zeker?’ zei mijn vader.

‘Het Vreemdelingen legioen, daar kom je nooit meer uit.’

Naar boven